De honden

Ik heb het geluk in bezit te zijn van 7 fantastische honden.

Al deze honden hebben een verleden van mentale en fysieke mishandelingen.

Met veel geduld, liefde en oefening hebben zij ondanks al deze ontberingen in hun leven toch nog honden- en mensentaal geleerd en leren omgaan met alle prikkels die de maatschappij voortbrengt.

Om honden op te voeden of te heropvoeden is het noodzakelijk om met de hond te kunnen communiceren. Dit betekent dat men de taal van de hond moet leren en de hond de taal van de mens moet leren begrijpen. We hebben het dan zowel over de non verbale en verbale communicatie tussen hond en mens.

Al mijn honden zijn uitsluitend heropgevoed op een positieve manier zonder enige vorm van correcties of hulpmiddelen. Het is niet altijd eenvoudig geweest en was erg hard werken om voor alle problemen een oplossing te vinden. Om deze honden te heropvoeden moest ik hun taal leren. Aangezien ik daar in boeken weinig over terug kon vinden, was er maar één manier en dat was kijken naar de onderlinge acties en reacties van mijn honden, andere honden en leren alle lichaamsveranderingen die er plaatsvonden te herkennen als zij een prikkel ontvingen. Ik leerde met hen communiceren en intenties tot gewenst of ongewenst gedrag te herkennen. De honden leerden door mij te observeren mijn lichaamstaal. En ik leerde hun gedurende de dag de betekenis van woorden aan.

Enkel de kennis van hun taal was met deze honden die allen een verleden hadden van fysieke en mentale mishandeling niet voldoende, zij hadden dan ook werkelijk alle vertrouwen in de mens verloren. Maar de hechte onafscheidelijke vriendschap en de band die ik met hen opbouwde was mede de sleutel tot het heropvoeden. Door hun respect en vertrouwen te winnen werd mijn leiding aanvaard. En op hun beurt leerde zij stap voor stap de non verbale en verbale mensentaal herkennen. Zo werd het mogelijk hen vertrouwd te maken met de maatschappij en de daaruit komende prikkels.

Volgens de opleidingen en workshops die ik gevolgd heb konden geen van deze honden nog de maatschappij in. Terwijl ik dacht dat je juist tijdens een opleiding die toch altijd gemiddeld twee jaar moet duren, leert om met deze honden om te gaan. Maar helaas was dat niet het geval. En toch zijn het juist deze honden die mij hun taal hebben geleerd. Daarmee hebben zij mij de kennis gegeven om de honden die het in deze maatschappij niet meer weten te helpen. En na ruim 20 jaar leer ik nog steeds van hen.

Onder hun verhaal.

Spirit
Deze Duitse Herder is door een vriend weg gehaald bij mensen die hem geleerd had mens en dier te “doden” en dat met nog geen 11 maanden. De eerste dag dat ik met hem naar buiten ging lag ik direct plat op straat. Ieder dier en ieder mens werd door Spirit als een vijand gezien en zo ook behandeld, ook auto’s en fietsers waren voor hem niet veilig. Ik nam hem dan ook direct weer mee naar binnen om bij te komen en na te denken wat ik nu moest doen. Dit was ook niet het de makkelijkste opdracht want ik had nog een Argentijnse Dog en beide heren lagen elkaar niet echt. En een dolgedraaide Herder die het territorium van mijn Argentijn moest betreden was vragen om moeilijkheden. Eerst de Argentijn in de slaapkamer geparkeerd, Spirit de Herder tot rust gebracht in het halletje en vervolgens de Argentijn weer tevoorschijn gehaald. Ik moest wel heel alert zijn maar gelukkig lukte het me om beide heren uit elkaar te houden. Door er te allen tijde tussen te blijven staan en duidelijk de leiding op me te nemen. Wel met dank aan de Argentijn omdat deze geleerd had indien ik het aan hem vroeg om honden te negeren. Mijn Labrador was geen enkel probleem nog voor de Herder nog voor de Argentijn. Deze wist allang dat niet iedere hond die ik in huis haalde even vriendelijk was en negeerde ze dan ook tot het groene licht gegeven werd.

Maar hoe je het ook wende of keerde hij moest tenslotte wel een keer naar buiten. Ik besloot een brede riem te kopen en hem daar aan vast te binden zodat ik in ieder geval mijn hele lichaam kon gebruiken om hem tegen te houden. Daar zette ik hem aan vast en hield voor de zekerheid ook nog een lijn in de hand. Maar ondanks de maatregelen was het werkelijk geen doen en een wandeling zat er dan ook niet in. Ik ging dus alleen nog op hele stille tijden naar buiten ’s morgens om een uur 5 en ’s avonds laat. Hoefde uiteraard niet bang te zijn om op zulke tijden in de stad te lopen gezien geen mens mij kon benaderen zonder Spirit te passeren wat volstrekt onmogelijk was.
Vervolgens liet ik hem langzaam wennen aan alle prikkels buiten en heb ik hem geleerd alles wat beweegt met rust te laten. Na een intensieve leer periode voor Spirit en voor mij, van twee jaar kon ik met hem normaal de straat over. Desondanks moest ik wel op letten dat andere honden geen toenadering zochten. Na nog een goed jaar was hij omgeturnd tot hulphond, verkeerszekere hond en had hij geleerd alles wat bewoog op straat te negeren. Hij leert nu al mijn honden hondentaal. Deze zelfde herder helpt nu volwassenen en kinderen over hun angst voor honden heen. Er is dan ook niets meer terug te vinden van de agressie die hij eens bezat naar alles en iedereen.
Na drie maanden konden de Argentijn en de Herder samen en na nog een paar maanden werden het zelfs vrienden.

Helaas is mijn Labrador Onyx op 18 jarige leeftijd overleden en mijn Argentijnse Dog Artero is overleden op een leeftijd van 15 jaar en 3 maanden.


Call
Een klein Spaans hondje, wat voor vreemde nooit aan te raken is maar voor mij een schatje is. Call is hier gekomen via een stichting hij was niet zo gemakkelijk en ik bezweek voor zijn sprekende ogen. Ik heb het geweten de eerste dag dat ik met hem en de rest van de honden naar buiten ging kwam ik erachter dat mijn Herdermeisje Zoë het niet op kleine hondjes had. Ik had tenslotte nog nooit een klein hondje in huis gehad en dit was voor mij dan ook een verrassing. Binnen enkele seconden vloog ze boven op hem. Natuurlijk moest ik Call er onder uit zien te krijgen met alle gevolgen van dien. Een gat in mijn handen van Call waar het bot uitstak een springende Zoë die niet van plan was om te stoppen waarmee ze begonnen was. Call binnen gezet in een bench voor zijn eigen veiligheid, ik haat die dingen maar in dit geval kon het niet anders. En nadat ik me hand verbonden had enzovoort met de Herders Spirit, Zoë en de Labrador Onyx gaan wandelen zodat we allemaal af konden koelen vooral ik. Na een week of 3 kon Call op de bank en vensterbank zonder dat Zoë hem een kopje kleiner wilde maken, hij zelf was er ook al achter dat de grond verboden terrein was. Ik kon hem inmiddels optillen wellis waar voorzichtig maar het ging. Ik wende hem om op mijn arm en schouder te hangen en in een rugzak te zitten zodat hij overal mee naar toe kon en Zoë niet bij hem kon. Spirit negeerde Call zolang Call hem negeerde dus die twee samen waren geen probleem.

Aangezien hij absoluut niet alleen kon zijn zonder de boel bij elkaar te gillen om zijn behoefte vervolgens op de bank te doen was dit een fantastische oplossing tevens won ik zo verder zijn vertrouwen en waren we met een maand of drie onafscheidelijk. Waar ik ging, ging en gaat Call en zolang hij tussen mijn benen liep of op mijn rug zat liet Zoë hem met rust. Ik kon bijna alles met hem doen behalve teken verwijderen of hem entingen laten geven. Het laatste is nog een hele klus en het verwijderen van teken moet zo subtiel mogelijk. Na een jaar mocht hij over de grond lopen en kon hij in de keuken rondwandelen zonder dat Zoë hem lastig viel. Uiteindelijk konden ze zelfs samen buiten lopen zonder dat hij in de rugzak moest. Met het verstrijken van de tijd accepteerde Zoë hem maar ieder ander klein hondje moest uit haar buurt blijven.

Helaas is mijn Herdermeisje Zoë overleden op een veel te jonge leeftijd van goed 10 jaar. Zij is bij mij gekomen toen ze 7 jaar oud was en had eveneens vele mishandelingen ondergaan. Veel tekort heeft zij kunnen genieten van haar nieuwe leven.


Ivor
Ooit uit Griekenland gehaald door een stichting en om duistere reden niet herplaats. Leefde in grote roedel in België waar de honden het niet goed hadden en vele het voortijdig met de dood moesten bekopen. Aan zijn hele gedrag was te zien dat hij geslagen was en dook bij iedere beweging in elkaar, desondanks was en is hij een schat en zal geen vlieg kwaad doen. De honden leefde er van afval en het was hem gelukt om het meeste te stelen zijn gewicht was 54 kilo. Omdat hij half blind was, slecht kon lopen en achteraf gezien ook niet goed hoorde werd hij in deze roedel door de honden gebruikt om alle ellende af te reageren. Toen ik daar voor het hek stond om hem weg te halen werd hij ook aan alle kanten in dit moment van chaos aangevallen. Tevens had hij een vergroeide voet door een verwaarloosde ontsteking. Aan deze voet is hij geopereerd om te zorgen dat hij hem weer leerde te gebruiken. Met de bloedonderzoeken bleek dat hij drager van lyme was en zwak positief Ehrlichiose. Ook had door beide ziekten reuma hij was er dus erg rot aan toe. Inmiddels is hij opgeknapt weegt hij nog maar 38 kilo, door de voedingssupplementen, gezond rauw biologisch vlees aanvullend met een dagelijkse therapie sessie onder de Fauna Sauna is hij veranderd in een vrolijke hond. Wel vind er ieder half jaar bloedcontrole plaats om te zien of er geen Ehrlichiose of Lyme opspeelt. Met de juiste zorg kunnen ook deze honden die dergelijke ziekten bij hun dragen gewoon een mooie leeftijd behalen.

Stap voor stap werd hij bij de andere honden geïntroduceerd. Door middel van kinderhekjes konden ze elkaar wel zien maar niet bij elkaar komen. Dit omdat Spirit en Zoë niet altijd echt het vriendelijkst waren tegen vreemde honden. Nadat de honden elkaar een paar dagen hadden kunnen observeren ging hij als eerste samen met Spirit naar buiten. Ivor was nog erg onzeker en je kon zien dat hij verwachte ieder moment een grauw of beet te krijgen van Spirit hij maakte geen oogcontact en wanneer Spirit naar hem keek draaide hij zich weg. Na een week of vier kreeg hij wat meer vertrouwen en inmiddels waren de kinderhekjes als ik erbij was ook weg. Zoë liet hem gelukkig met rust waarschijnlijk omdat hij haar ook volledig negeerde en hij zich zo onopvallend mogelijk opstelde voor zover dat mogelijk was met zijn grote. Na een maand of twee zag je Ivor veranderen en kreeg hij wat meer zelfvertrouwen bij de honden, inmiddels waren de kinderhekjes ook al lang verwijderd. Hij mocht nog niet bij Spirit op bed liggen en zodra hij richting slaapkamer ging kreeg hij te horen van de grote baas Spirit dat hij te ver ging. Maar ook dat veranderde langzaam en uiteindelijk stonden de Herders hem ook op de beste plaats van het huis toe en mocht hij bij hun op bed liggen.


De Griekse dames Eva en Ana. Natuurlijk zitten er in Nederland en België vele honden te wachten op een familie maar als halve Griekse kom je ook in contact met Grieken die daar veel voor de honden doen en zelfs hun hele leven er voor geven. Destijds moest er een asiel dicht en zijn er enkele honden naar mij toe gekomen. In Griekenland hebben honden geen enkele kans op herplaatsing. Ze nemen een pup en dan het liefst bij een fokker vandaan zodat het gelijk hun zogenaamde status verhoogd om deze vervolgens aan een ketting te leggen of in het beste geval los te laten lopen op straat met alle gevolgen van dien. In het ergste geval worden ze ergens al oud vuil gedumpt, vergiftigd, opgehangen, doodgeslagen, van een klif afgegooid en zelfs in brand gestoken. Vele mensen zeggen tegen mij dat deze landen hun problemen met honden zelf op moeten lossen en dat de mentaliteit moet veranderen. Uiteraard ben ik het daar helemaal mee eens. Er is helaas een “maar” vele hondenliefhebbende Grieken, Spanjaarden enzovoort zijn al jaren bezig om iets aan die mentaliteit te doen en gaat dit proces zo langzaam wat vele levens van honden blijft kosten. Tot die tijd zullen vele hondenliefhebbers stichtingen oprichten en honden redden door ze uit die wrede landen te halen en ze in Nederland, Duitsland, Denemarken, Oostenrijk en België een kans te geven.

Eva
Een Grieks hondje wat door de vele mishandelingen gebroken en vergroeide botten heeft, brandwonden en jaren in een hokje had geleefd kwam als eerste. Ze was voor alles bang en ik kon haar niet het terrein afkrijgen voor een bos wandeling. Mensen beet ze zonder pardon, ze sloopte alles wat te slopen was ook gebruikte ze het huis als toilet. Normaal, ze wist niet beter dan haar behoefte te doen daar waar ze stond. De eerste dagen leefde zij gescheiden van de andere honden en sliep ik bij haar op de grond zodat ik haar vertrouwen kon winnen. Na drie nachten en dagen kon ik haar aanraken en zelfs optillen. Ik nam haar bij me op bed, onzeker ging ze naast me liggen. Zoë liet haar met rust Eva was een kleine middenslag en dat ging dus gelukkig goed. Hiermee leerde ze dat als ze bij was haar niets meer kon gebeuren en vertrouwde ze me na nog een paar dagen blindelings. Na een week of 3 had ik haar zindelijk. Spirit was voor haar geen enkel probleem omdat hij nu eenmaal een zwak heeft voor dames. Ieder hondenmeisje kan zich probleem loos bij hem voegen.

Ze heeft zich ontpopt heeft tot kattenverzorgster die regelmatig een aangelopen poes uit de tuin mee naar binnen lokt en zich nu ontfermt over het blinde honden meisje Era. Tevens is ze het meisje van Spirit is en weet hem op iedere manier zo te paaien dat ze zelfs zijn botjes krijgt.


Ana
Ana komt uit hetzelfde verschrikkelijk Griekse oord als Eva. Beide dames zijn er op niet legale wijze er weg gehaald. In Griekenland heb je regelmatig te maken met horders dit zijn mensen die honden verzamelen. Vaak gaat het om vele honderden honden in dit geval waren het er bijna 600. Een paar Griekse dierenliefhebbers hebben er een aantal gered. Eva en Ana zijn er twee van. Wat er met Ana gebeurd is liet zich alleen maar raden, zij was door niets of niemand aan te raken ook door mij niet. Geen hond mocht bij haar in de buurt komen ze schroomde ook niet om direct de aanval in te zetten. Alle honden bleven dan ook uit haar buurt. Ana waarschijnlijk een kruising Stafford/jachthond was ook alles behalve aangenaam om in huis te hebben. Wanneer je in haar buurt kwam gromde ze en schroomde niet om niet om na haar waarschuwing de aanval in te zetten. Ik bleef dan ook net als de honden uit haar buurt. Na een paar dagen ging Spirit toch eens voorzichtig aan haar snuffelen met alle gevolgen van dien. Ze draaide zich om en vloog hem aan. Spirit maakte korte metten met haar door haar keurig te corrigeren maar Ana dacht daar anders over en op het moment dat Spirit zich omdraaide vloog ze hem aan en had hem midden in zijn gezicht vast. Gelukkig is Spirit groot en sterk en zette haar nogmaals maar nu grondiger op haar plaats gevolg, Spirit een winkelhaak onder zijn oog en Ana een gat in haar been. Normaal vlieg ik er tussen als twee honden vechten maar nu had ik het te druk om Eva en Ivor weg te houden omdat beide Spirit wilde helpen. Gelukkig was Ana dit keer wel onder de indruk en kroop weg in de slaapkamer naast een kastje waar ze drie dagen heeft gezeten. Ik kreeg haar er niet vandaan en deed ook geen poging omdat ik geen zin had in gaten en mijn handen en benen. Als er niemand was dan deed ze snel haar behoefte in een andere hoek en kroop weer terug. Uiteindelijk kwam ze te voorschijn negeerde mij en de honden kroop op de bank en bleef daar als een standbeeld zitten. Na nog een paar dagen lukte me het om haar aan te lijnen en met haar het terrein op te gaan. Het terrein af was geen optie ze was zo bang dat zelfs vogels haar schrik aan jaagde. Na twee weken lukte me het om haar het terrein af te krijgen wel met Spirit die haar volledig negeerde. Zo zijn stap voor stap wandelingen uitgebreid. En langzaam kreeg ze vertrouwen in mij en in de andere honden. Spirit was nog niet haar vriend en mocht dan ook nog niet naast haar liggen op de bank of aan haar snuffelen. Op een gegeven moment liep ik met beide Ana en Spirit buiten en gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht. Er kwam een hond aanlopen die naar Spirit ging, beide honden snuffelde aan elkaar, Ana ging tussen beide honden instaan en vertelde de hond per direct de benen te nemen. En geloof me een grommende Ana zorgt ervoor dat niet alleen mens maar ook dier een straatje om loopt. Dit heeft het ijs gebroken en inmiddels zijn ook Spirit en Ana op goede voet.

Met veel geduld en veel liefde is ze nu voor haar eigen roedel op haar manier lief en voor mij te knuffelen, uit te laten en zindelijk. Vreemde mensen kunnen niet in haar buurt komen wat geen problemen geeft ze heeft geleerd mens en dier te negeren. Wanneer toch een moedig mens wil proberen om haar aan te halen geeft ze een waarschuwing die meer dan voldoende is om haar te laten voor wat het is. En dit is haar goed recht het zijn tenslotte mensen geweest die haar zo gemaakt hebben.


Adam
Heb ik op de weg gevonden niet ver bij ons vandaan. Auto’s reden om hem heen en niemand nam de moeite om de hond te helpen. Vervolgens heb ik mijn auto op die zelfde weg geparkeerd en hem gevangen met mijn broekriem. Dit nam hij me niet in dank af en hapte dan ook naar alles wat binnen zijn bereik was. Gelukkig was hij niet zo snel meer en kon ik hem achter in de auto gooien.
Hij kon nauwelijks nog lopen. En na een buurt onderzoek bleek dat deze herder kruising zijn hele leven zware mishandelingen had ondergaan. Aan zijn vacht was duidelijk te zien dat hij altijd buiten had geleefd en ook vast was gezet aan een ketting deze was namelijk in zijn nek gegroeid en voor men hem zijn vrijheid op de weg had gegeven heeft men de ketting eraf of beter gezegd eruit gehaald. Om zijn hele nek kun je dan ook nog steeds het litteken van zijn ingegroeide ketting zien.

Door het ontbreken van beweging had hij geen spieren en zakte door zijn achterkant, zijn voeten waren vergroeid van de artrose. Ook was hij doof waarschijnlijk door een chronische oorontsteking waar hij ook nog duidelijk pijn aan had. Hij was niet zindelijk, sloopte alles wat gesloopt kon worden inclusief zijn mand, wist hij veel dat die was om in te liggen. Toen ik hem eenmaal in huis had afgescheiden van de rest van de honden omdat hij niet het meest verdraagzame was voor de overige roedelleden en mensen ging ik gedurende de dag meerdere malen bij hem zitten om zijn vertrouwen te winnen en om ervoor te zorgen dat hij stopte met het lopen van rondjes om zijn as. Makkelijker gezegd dan gedaan want Adam wilde rondjes lopen en moest rondjes lopen omdat hij zijn hele leven waarschijnlijk niets anders had gedaan en hapte dus continu naar me mits ik hem buiten in de tuin liet lopen. Inmiddels een half jaar verder is Adam naar mij toe zeer verdraagzaam en laat hij zich zelfs knuffelen. Vreemde mensen mogen hem aanraken zolang ze het rustig en beheerst doen. Naar honden is en blijft hij onbetrouwbaar dus zal hij de rest van zijn leven helaas zonder hondengezelschap zijn. Maar of hij het erg vindt? Waarschijnlijk niet, hij vindt het heerlijk in de serre en loopt graag buiten op het terrein. Ook wandelingen die ik met hem apart doet zijn duidelijk een feest voor hem. In de tussentijd is hij gecastreerd en zijn oren behandeld, tanden schoongemaakt en ontgift. De sloopwerkzaamheden zijn minder en hij laat zijn mand met rust af en toe doet hij nog een plasje tegen een muur binnen maar gezien het waterballet van de eerste maanden is hier mee te leven.
Adam blijft de jaren die hem nog resten bij ons en zal ik ook voor hem alles doen om alle verloren jaren vol pijn en ontberingen goed te maken.


Era
Era is een volledig blinde dame die zonder zicht geboren is. Zij is hier gekomen via een vriend die vele honden uit de Oostbloklanden helpt. We hebben weken geprobeerd om voor haar een liefdevolle familie te vinden maar niemand zag heil in een blinde hond. Van haar handicap merk je niets wanneer ik niet vertel dat zij blind is hebben mensen het niet in de gaten gehad. In het begin liep ze wel tegen de honden op die haar keer op keer een waarschuwing gaven, zonder resultaat want als Era iets hoorde en ze wilde naar het geluid toe stormde ze daar gewoon op af ze was tenslotte nog een pup van ongeveer 7 maanden en vond alles leuk en interessant. Ze had na enkele dagen al door waar de bank, bed en het buro stond want die verplaatste zich ook niet. De katten maakte dat ze uit de weg kwamen wanneer Era in aantocht was. Inmiddels zijn de honden eraan gewend dat het meisje met regelmaat tegen hen op loopt en lijken te begrijpen dat ze niet is zoals zij. Ik hoop dan ook dat zij voor vele die dit lezen een voorbeeld is. En dat een hond die blind is volledig en normaal kan functioneren in de maatschappij.


Zoë
Zoe is op 7 jarige leeftijd bij ons komen wonen via de stichting Dier en Project. Helaas heeft zij maar drie jaar van haar nieuwe leven zonder mishandelingen kunnen genieten. Zij is op net 10 jarige leeftijd overleden aan een hartaanval. Veel te jong, wanneer één van mijn honden overlijd doet dit erg zeer maar wanneer zij een leeftijd hebben bereikt die ver boven het gemiddelde ligt is het gemis verdraagzamer dan wanneer zij voortijdig overlijden. Zoë is voortijdig overleden. Als eerste was zij bij een dierenarts gebracht om in te laten slapen die dit gelukkig weigerde het gevolg was dat deze vreselijke mensen haar leven zelf wilde beëindigen door middel van vergiftiging. Dit laatste heeft tot gevolg dat het hart het na jaren nog kan begeven. Vreselijk termeer zij nog geen jaar voor haar overlijden een volledig hartonderzoek had gehad waaruit bleek dat alles in orde was. Hoe kunnen mensen! Mensen zijn toch onbegrijpelijk en ik hoop dat deze mensen krijgen wat ze verdienen.


Onyx
Een zwarte Labrador waar ooit afstand van gedaan was omdat hij zo druk was. Nog geen 7 maanden oud en had niets van de buitenwereld gezien of geleerd. Helaas is hij op 18 jarige leeftijd overleden. Een mooiere leeftijd bestaat niet. Als ik een wens mocht doen dan wenste ik dat al mijn honden die leeftijd mogen bereiken.



Cas
Een Groenendealer die 7 jaar lang een afschuwelijk leven heeft gehad en bij ons binnen enkele maanden de meest fantastische hond werd die men zich kan voorstellen. Helaas is hij op 15 jarige leeftijd overleden.

Artero
Een perfect opgevoede Argentijnse dog die bij ons is komen wonden omdat hij geen trappen meer kon lopen en wij beneden woonde. Hij was van een vriendin van mij, iedere dag kwam zij hem ophalen en zij heeft zo nog een aantal jaren met hem kunnen wandelen. Ook hij op een leeftijd van ruim 15 jaar overleden.

Geen van de honden die overleden zijn zal ik ooit vergeten zij hebben mij door goede en slechte tijden heen geholpen en hebben mij veel liefde gegeven en evenzoveel geleerd.

De Katten
En natuurlijk zijn er de katten. Alle katten zijn gevonden, afgegeven of aankomen lopen. Op dit moment zijn het er 6 zij leven alle in huis ondanks dat we heel vrij wonen midden in de Ardennen. Sommige poezen zijn opgevangen omdat men er weer eens vanaf moest om wat voor reden dan ook en sommige zijn hier letterlijk aan komen lopen.

Toen ik hier ging wonen had ik twee poezen Minous en Cartoes. Cartoes ooit gevonden in het Kralingsebos in Rotterdam en helaas op ongeveer 18 jarige leeftijd overleden. Minous is gevonden op het Hofplein in Rotterdam en is ongeveer 16 jaar oud. Minous is een echte overlever, zij heeft een hersenbloeding gehad waardoor ze helemaal blind werd, vervolgens een gezwel uit gespuugd op de koop toe had het poezenmeisje een virus. De dierenarts zag er niet zoveel leven meer in maar aangezien ik het niet zo heb op inslapen ben ik aan de gang gegaan met vitamine en homeopathie inmiddels een jaar verder en is Minous gelukkig nog steeds bij ons.

Ook aan de andere katten zitten de nodige verhalen aan vast en allemaal afgestaan om de meest belachelijke redenen. De meeste katten die ik heb, hebben in hun leven letterlijk geen hond gezien het is dan ook fantastisch dat de katten zich na enkele maanden zo goed tussen de honden weten te redden.